Κάποτε στο μπλογκ....

... έγραφα και το ένιωθα. Ένιωθα πως θέλω να επικοινωνήσω, να μοιραστώ, με γνωστούς και άγνωστους, με όλο τον κόσμο ανεξαιρέτως. Ίσως κάποτε γενικώς να έγραφα και να το ένιωθα. Τώρα που είμαι ευτυχισμένη, ζω αντί να γράφω κι επιλέγω με ποιούς επικοινωνώ. Κι όταν γράφω, δεν αναπτύσσω, πυροβολώ. To CJ που ακολουθεί το όνομά μου stands for Calamity Jane, και ο άνθρωπος που μου το απέδωσε ήταν μάλλον μπροστά, σε σχέση με την αυτογνωσία μου.  Πολλά είπα. Η ουσία είναι πως κάποια πράγματα, όπως το παρακάτω, κάπου κάπου, θέλω να τα μοιράζομαι μαζί σας. Γνωριζόμαστε χρόνια, άλλωστε. 

Παντρεύτηκα πριν καναδυό βδομάδες, πολύ ήρεμα, ήσυχα και ιδιωτικά τον άνθρωπο εκείνο που κατάφερε να μεταμορφώσει εμένα και τη ζωή μου σε ό,τι δείχνει το παρακάτω βιντεάκι και να γεμίσει τη ζωή μου με τη γαλήνη, την αισιοδοξία και τη χαρά που αποκορυφώνεται στο 1:20.

 Σας ευχαριστώ που ήσασταν εδώ, μάρτυρες μιας δικής μου υπέροχης στιγμής.

Σ' αγαπώ._

Τα της εβδομάδος

φωτογραφία εβδομάδος- τραβηγμένη πριν από καναδυό χρόνια στα Χανιά,Κρήτη

 

1. Η πρεμιέρα, αντίθετα από τα συνήθη, πήγε εκνευριστικά καλά. Εκνευριστικά γιατί το άγχος για τα φρικώδη λάθη και τις απρόβλεπτες ατυχίες παρατείνεται.

2."Σας ευχαριστούμε που μας το προσφέρατε αυτό", μου είπε μια γιαγιά κατασυγκινημένη μετά το τέλος της παράστασης κι έκανε όλη μου την κούραση να κάνει φτερά.

3. Τρομο-κεράσια: οι καρποί που παράγει η τρομο-κερασιά.

4. Τρομο-κερασιά: οπωροφόρο περίπου τριάντα ετών που ζει στο κτήμα μας και πρέπει να κουβαλάει καμιά 150 κιλά καρπό επάνω του. Κατεβάσαμε ΕΝΑ κλαδί, κάναμε ΔΥΟ ώρες και μισή να το ξεφορτώσουμε- έδωσε γύρω στα δέκα κιλά (ένα κασονάκι του μανάβη τίγκα). Υπολογίζω πως έχει άλλα ΕΙΚΟΣΙ τέτοια κλαδιά, ενώ εμείς σταθερά διαθέτουμε ΤΕΣΣΕΡΑ μόνο χέρια.

Κάθομαι κάτω από το δέντρο και τρώω μέχρι να σκάσω- έχω κάνει μαρμελάδες, γλυκό του κουταλιού, έχουμε χαρίσει σε φίλους, έχθρούς, γνωστούς και άγνωστους. Τίγκα το δέντρο. 
Έχω αγχωθεί.

5. Με αφορμή τα 70 (κιλά) που έκλεισα, αναρωτιέμαι πως την παλεύουν οι χοντροί άνθρωποι. Βάρος στα γόνατα, πρήξιμο στα πόδια, στομάχι κάνει ώωωωρα να γεμίσει και ώωωωωρα να χωνέψει. Αργό πεπτικό σύστημα, αργός μεταβολισμός, προβλήματα στο αναπνευστικό, προβλήματα στην πίεση. Πωω πωω ταλαιπωρία. Θα γεννήσω όμως- που θα πάει- και θα ξαναγυρίσω στα ευχάριστα 48 μου κιλά μετά από κάποιο καιρό.

6. Με αφορμή τους 8 γεμάτους μήνες χωρίς τσιγάρο, αναρωτιέμαι πως την παλεύουνοι καπνιστές και οι τριγύρω τους. Βρώωωμα το στόμα, βρώωωωμα τα δάκτυλα, βρώωωωμα το σπίτι, κίτρινες κουρτίνες, διάχυτη τασακίλα, τσάμπα έξοδα, χαζός εθισμός. Ελπίζω να μη ξανακαπνίσω ποτέ. Θα είμαι μεγάλο κορόιδο.

Τελική ευθεία πριν την πρεμιέρα

Η σοκολάτα θέλει το χειμώνα της και το θέατρο το ζωντανό κοινό του. Είναι μάπα να το μαγνητοσκοπείς. Έλα μου όμως που δεν έχω άλλο τρόπο να σας δώσω μια γεύση αυτού που δουλεύουμε από το Νοέμβριο. Σε σας τους άτυχους, που δε ζείτε εδώ απευθύνομαι!!!

Οπότε βοιλά το κάτωθι. 

 

(ευχαριστίες στο Γιώργο Τσίπο που το τράβηξε και στην Αθανασία Ανδρώνη που μου το επεσήμανε)

what's up, doc?

Τι νέα, ε;
Πολλά και διάφορα.

1. Σε 9 μέρες κάνει πρεμιέρα το έργο που προετοιμάζουμε από το Νοέμβριο, με τη νεοσύστατη Ερασιτεχνική Θεατρική Ομάδα Σαμοθράκης. Τσίμπα μια γεύση.

2. Αυτό το αραχτό μεξικανάκι της φωτογραφίας, είναι η Δάφνη- Αναστασία, την οποία - καλά να πάνε τα πράγματα- σε λίγο καιρό θα γεννήσω. Σε δέκα μέρες μπαίνω στον ένατο.  Εντάξει, τι εντυπωσιάζεσαι λες και γεννήθηκα άντρας;!

3. Σε είκοσι μέρες, κλείνω ένα χρόνο στη Σαμοθράκη. Τα δύο πιο ground breaking πράγματα που έκανα είναι να μην έχω κινητό και να βοηθήσω στο περιβολάκι που φτιάξαμε. το οποίο έχει ήδη τρελά κέφια!

4. Υπερκινητική καθώς είμαι, άνοιξα κι άλλο μπλογκ. Εκεί δημοσιεύω μαμαδοπράγματα (yukkk ακούγεται) που αφορούν κυρίως σε μαμάδες από τη δική μας περιοχή (Αλεξανδρούπολη- Σαμοθράκη- Εβρος εν γενει) και κατασκευές μου. Πάρτε και τη διεύθυνση. http://momfatale.blogspot.com/

Αυτά τα νέα λοιπόν.
Εσείς; Καλά;

Φιλιά,
Ο.

υγ. παρντόν, για την ολίγον άθλια σελιδοποίηση.

blog -schlog

1ον είμαι άυπνη- άρα ας μην έχουμε απαιτήσεις.
2ον με έχει κερδίσει το twitter 
3ον μετανιώνω που υπογράφω επώνυμα - με δεσμεύει απίστευτα. Είχα να γράψω ένα report για τα αφρικάνικα βυζιά κι άντε να το γράψω τώρα. Η ανωνυμία είναι ελευθερία. (ενίοτε και ασυδοσία).

4ον.  Υπερ- καλτιά φωτό. 


Και πολλά είπα.

Νεύρα σωτέ με φρίκη καπνιστή

Καπνίζω από τα δεκαπέντε (συγχαρητήρια, ζώον), αριθμό που αν αφαιρέσω απ' την τωρινή ηλικία μου, προκύπτει ότι καπνίζω 5 περίπου δισ. χρόνια. Αν ήμουν ο πάπας, θα έλεγα ότι το τσιγάρο με κρατάει από τα @@. Αλλά δεν είμαι- οπότε δεν το λέω. 

Εδώ και πέντε μέρες το έχω κόψει. Αναγκαστικά. Για λόγους υγείας. 

Κατανοώ ότι σαν την υγεία δεν έχει. Εκ των ων ουκ άνευ. Ναι, ναι, π@π@ρι@. Για πες τα και στα νεύρα μου αυτό. Που είναι σαν χορδές βιολιού τεντωμένες πριν το κονσέρτο και παιγμένες πιτσικάτο, να σου πω εγώ. 

Έχω νεύρα, λέμε. Όχι, δεν πίνω ούτε αλκοόλ, ούτε καφέ- ποτέ δε τα γούσταρα- δεν τρώω παραπάνω, δε μασουλάω τα νύχια μου, δεν κάνω άλλες καφρίλες. . Το τσιγάρο είναι η καφρίλα μου. Και δεν είμαι καν chain smoker- ζήτημα αν καπνίζω οκτώ τσιγάρα καπνού την ημέρα. 

Το γελοίο της υπόθεσης είναι πως χτες ρούφηξα μια τζούρα και μου ήρθε να ξεράσω. Τόσο άθλια μου φάνηκε η γεύση του καπνού. Φυσικά, έγινα έξαλλη. Πώς τολμά η γεύση μου να επανέρχεται στην προκαπνιστική της ρύθμιση μετά από αιώνες φθοράς; Σοκ και αίσχος.  

'Η θα πάω να πάρω εκείνη τη mega-μλκια  το ηλεκτρονικό τσιγάρο και θα τριγυρνάω σα πυροβολημένη Ντένη Μαρκορά, ξεφυσώντας υδρατμούς. 

Ή θα δαγκώσω κανένα λαρύγγι- δε θα βοηθήσει τη νικοτινίαση αλλά θα εκτονωθώ ρε π^&$* μου. 

Samothraki Law and Order (αποφύγετε το παρακάτω όσοι έχετε αδύναμα στομάχια)

Όταν πρωτοήρθα στο νησί, οι φίλοι  που είχαν ξανάρθει, ξέροντας ότι έχω σκυλί, με προειδοποίησαν: "Κράτα το μαζεμένο. Αν πειράξει ζώο, στο φάγανε." Φυσικά, η προειδοποίηση δεν ήταν τόσο λακωνική. Ο καθένας την εμπλούτιζε προσθέτοντας ένα κάρο ανατριχιαστικές λεπτομέρειες για σκυλιά που τα κρέμασαν, σκυλιά που τα φόλιασαν. You get the picture. 
Πριν ακόμη πατήσω το πόδι μου στον τόπο αυτό, φανταζόμουν τους κατοίκους πρωτόγονους, βάρβαρους, να σκοτώνουν τα σκυλιά που τους πείραζαν τα ζώα, αντί, ας πούμε, να δεχτούν την ειλικρινή συγγνώμη και την υπερικανοποιητική αποζημίωση που ο περαστικός, πλην άτυχος, αστός θα τους προσέφερε ως αντίτιμο της... μοιραίας αταξίας του σκύλου. 
Άκουγα δε για βοσκούς που τους λένε "κεχαγιάδες", τους βασιλιάδες των βοσκών δηλαδή, αυτούς με τα πιο πολλά και πιο καλά ζώα. Αυτούς τους φανταζόμουν να μην κατεβαίνουν από τα βουνά, να μιλάνε με κραυγές και να περιφέρονται με προβιές ζώων ριγμένες στις πλάτες τους. 
Για δες όμως πως τα φέρνει η τύχη.
Ζω τέσσερις μήνες στη Σαμοθράκη. 
Κάθε πρωί ακούω τους κεχαγιάδες που κατεβάζουν τα κοπάδια τους από τις έξι το πρωί. Βρέξει- χιονίσει. Τα σαλαγάνε με τρόπο: πότε αυστηρά, πότε γλυκά. Σαν πατεράδες, τα καθοδηγούν, τα προστατεύουν. Μπορεί να έχουν εκατό ζώα. Τα ξέρουν όλα, ένα προς ένα. Τις ιδιαιτερότητες, τις φάτσες τους, τα κουσούρια και τα καλά τους. Οι βοσκοί, μιλάνε δύο γλώσσες. Τη γλώσσα των ανθρώπων κι εκείνη των ζώων. Μιλώ τη γλώσσα σου σημαίνει αναγνωρίζω την αξία σου στη ζωή μου- σημαίνει σέβομαι- ζω καλά από σένα κι εσύ θα ζήσεις καλά μαζί μου .
Κι ερχόμαστε εμείς- φιλοξενούμενοι στον τόπο, με τα τρία μας σκυλιά. Το ένα βγαίνει δύο φορές από το σπίτι, έτσι από κακομαθησιά- τη μία σκοτώνει μια προβατίνα- την άλλη άλλες τρεις. Μας βρίσκει ο κεχαγιάς- μας κοιτά κατάματα: δε χρειάζεται να μας πει τίποτα. Ξέρουμε. Θέλουμε να ανοίξει η γη να μας καταπιεί- να πεθάνουμε. Τίποτα δε μπορούμε να του προσφέρουμε για να μαλακώσουμε την απώλειά του. Τα λεφτά είναι σκέτη προσβολή- ο σκύλος μας του σκότωσε τέσσερα ζώα- έμψυχα. 
Νιώθουμε μιαροί και θέλουμε να ξεπλύνουμε την ύβρι. Από δικό μας λάθος κάποιος έπαθε και τώρα κάτι δικό μας πρέπει να θυσιάσουμε για να επανέλθει η φυσική σειρά στα πράγματα. 
Το σκυλί ή θα το δώσουμε ή θα το σκοτώσουμε. 
Και θα το κάνουμε με ματωμένη καρδιά. 
Όπως του ανθρώπου που γύρισε και βρήκε δύο φορές τα δικά του ζώα νεκρά. 
Αυτά από τα οποία ζει, επιπροσθέτως.
. 
Η δικαιοσύνη είναι τυφλή και τόσο αυτονόητη.