έχω αναπτύξει...

...μια περίεργη συμπάθεια προς τα sea otters.
Δένουν η μια την άλλη, έγραφε ένα Κυριακάτικο Έψιλον που κράτησα, με φύκια  για να μην (κακο)τύχει και χωριστούν στον ύπνο τους από τα ρεύματα. (sound effect: ο ήχος από 1000 γκόμενες που κάνουν OoooooooooohhhhhhhhhhHH! υπογραμμίζοντας το hyper-cutness της υπόθεσης).

every day for us something new,

open mind for a different view

 

Πέρασα στο πανεπιστήμιο στη σχολή που ήθελα,

πήρα δεκάρι στα μαθήματα που αγάπησα, 

πήρα υποτροφία για την πόλη που ήθελα, 

μετακινήθηκα κάμποσο μέσα στην Ευρώπη,

κατάφερα σε περιπτώσεις να αφήσω πίσω την γενέτηρά ήπειρο και να δω Μέρη λίγο πιο μακρινά,

έκανα τις δουλειές που μικρότερη ζήλευα, 

πήρα σκύλο- ακόμη την έχω-

έδειξα παροιμιώδη αντοχή στο κυνήγι των στόχων μου, 

έδειξα απόλυτη αφοσίωση στους ανθρώπους που επέλεγα,

έγραψα ένα βιβλίο

έκανα ραδιόφωνο

(μεταξύ μας, πήρα ...κι εκείνη την τσάντα)

Μια θάλασσα πραγμάτων για τα οποία νιώθω περήφανη, 

μοιάζουν σα μαρτυρική ελάχιστη κινέζικη σταγόνα,

μπρος στην κόρη μου κι ό,τι οδήγησε στο φτιάξιμό της. 

Κάντε παιδιά-  and nothing else matters.

Η Κεφαλαιοποίηση: Φόρος Τιμής στα Περασμένα και Μηδενός Λεπτού Σιγή. 

Κάποτε στο μπλογκ....

... έγραφα και το ένιωθα. Ένιωθα πως θέλω να επικοινωνήσω, να μοιραστώ, με γνωστούς και άγνωστους, με όλο τον κόσμο ανεξαιρέτως. Ίσως κάποτε γενικώς να έγραφα και να το ένιωθα. Τώρα που είμαι ευτυχισμένη, ζω αντί να γράφω κι επιλέγω με ποιούς επικοινωνώ. Κι όταν γράφω, δεν αναπτύσσω, πυροβολώ. To CJ που ακολουθεί το όνομά μου stands for Calamity Jane, και ο άνθρωπος που μου το απέδωσε ήταν μάλλον μπροστά, σε σχέση με την αυτογνωσία μου.  Πολλά είπα. Η ουσία είναι πως κάποια πράγματα, όπως το παρακάτω, κάπου κάπου, θέλω να τα μοιράζομαι μαζί σας. Γνωριζόμαστε χρόνια, άλλωστε. 

Παντρεύτηκα πριν καναδυό βδομάδες, πολύ ήρεμα, ήσυχα και ιδιωτικά τον άνθρωπο εκείνο που κατάφερε να μεταμορφώσει εμένα και τη ζωή μου σε ό,τι δείχνει το παρακάτω βιντεάκι και να γεμίσει τη ζωή μου με τη γαλήνη, την αισιοδοξία και τη χαρά που αποκορυφώνεται στο 1:20.

 Σας ευχαριστώ που ήσασταν εδώ, μάρτυρες μιας δικής μου υπέροχης στιγμής.

Σ' αγαπώ._

Τα της εβδομάδος

φωτογραφία εβδομάδος- τραβηγμένη πριν από καναδυό χρόνια στα Χανιά,Κρήτη

 

1. Η πρεμιέρα, αντίθετα από τα συνήθη, πήγε εκνευριστικά καλά. Εκνευριστικά γιατί το άγχος για τα φρικώδη λάθη και τις απρόβλεπτες ατυχίες παρατείνεται.

2."Σας ευχαριστούμε που μας το προσφέρατε αυτό", μου είπε μια γιαγιά κατασυγκινημένη μετά το τέλος της παράστασης κι έκανε όλη μου την κούραση να κάνει φτερά.

3. Τρομο-κεράσια: οι καρποί που παράγει η τρομο-κερασιά.

4. Τρομο-κερασιά: οπωροφόρο περίπου τριάντα ετών που ζει στο κτήμα μας και πρέπει να κουβαλάει καμιά 150 κιλά καρπό επάνω του. Κατεβάσαμε ΕΝΑ κλαδί, κάναμε ΔΥΟ ώρες και μισή να το ξεφορτώσουμε- έδωσε γύρω στα δέκα κιλά (ένα κασονάκι του μανάβη τίγκα). Υπολογίζω πως έχει άλλα ΕΙΚΟΣΙ τέτοια κλαδιά, ενώ εμείς σταθερά διαθέτουμε ΤΕΣΣΕΡΑ μόνο χέρια.

Κάθομαι κάτω από το δέντρο και τρώω μέχρι να σκάσω- έχω κάνει μαρμελάδες, γλυκό του κουταλιού, έχουμε χαρίσει σε φίλους, έχθρούς, γνωστούς και άγνωστους. Τίγκα το δέντρο. 
Έχω αγχωθεί.

5. Με αφορμή τα 70 (κιλά) που έκλεισα, αναρωτιέμαι πως την παλεύουν οι χοντροί άνθρωποι. Βάρος στα γόνατα, πρήξιμο στα πόδια, στομάχι κάνει ώωωωρα να γεμίσει και ώωωωωρα να χωνέψει. Αργό πεπτικό σύστημα, αργός μεταβολισμός, προβλήματα στο αναπνευστικό, προβλήματα στην πίεση. Πωω πωω ταλαιπωρία. Θα γεννήσω όμως- που θα πάει- και θα ξαναγυρίσω στα ευχάριστα 48 μου κιλά μετά από κάποιο καιρό.

6. Με αφορμή τους 8 γεμάτους μήνες χωρίς τσιγάρο, αναρωτιέμαι πως την παλεύουνοι καπνιστές και οι τριγύρω τους. Βρώωωμα το στόμα, βρώωωωμα τα δάκτυλα, βρώωωωμα το σπίτι, κίτρινες κουρτίνες, διάχυτη τασακίλα, τσάμπα έξοδα, χαζός εθισμός. Ελπίζω να μη ξανακαπνίσω ποτέ. Θα είμαι μεγάλο κορόιδο.

Τελική ευθεία πριν την πρεμιέρα

Η σοκολάτα θέλει το χειμώνα της και το θέατρο το ζωντανό κοινό του. Είναι μάπα να το μαγνητοσκοπείς. Έλα μου όμως που δεν έχω άλλο τρόπο να σας δώσω μια γεύση αυτού που δουλεύουμε από το Νοέμβριο. Σε σας τους άτυχους, που δε ζείτε εδώ απευθύνομαι!!!

Οπότε βοιλά το κάτωθι. 

 

(ευχαριστίες στο Γιώργο Τσίπο που το τράβηξε και στην Αθανασία Ανδρώνη που μου το επεσήμανε)

what's up, doc?

Τι νέα, ε;
Πολλά και διάφορα.

1. Σε 9 μέρες κάνει πρεμιέρα το έργο που προετοιμάζουμε από το Νοέμβριο, με τη νεοσύστατη Ερασιτεχνική Θεατρική Ομάδα Σαμοθράκης. Τσίμπα μια γεύση.

2. Αυτό το αραχτό μεξικανάκι της φωτογραφίας, είναι η Δάφνη- Αναστασία, την οποία - καλά να πάνε τα πράγματα- σε λίγο καιρό θα γεννήσω. Σε δέκα μέρες μπαίνω στον ένατο.  Εντάξει, τι εντυπωσιάζεσαι λες και γεννήθηκα άντρας;!

3. Σε είκοσι μέρες, κλείνω ένα χρόνο στη Σαμοθράκη. Τα δύο πιο ground breaking πράγματα που έκανα είναι να μην έχω κινητό και να βοηθήσω στο περιβολάκι που φτιάξαμε. το οποίο έχει ήδη τρελά κέφια!

4. Υπερκινητική καθώς είμαι, άνοιξα κι άλλο μπλογκ. Εκεί δημοσιεύω μαμαδοπράγματα (yukkk ακούγεται) που αφορούν κυρίως σε μαμάδες από τη δική μας περιοχή (Αλεξανδρούπολη- Σαμοθράκη- Εβρος εν γενει) και κατασκευές μου. Πάρτε και τη διεύθυνση. http://momfatale.blogspot.com/

Αυτά τα νέα λοιπόν.
Εσείς; Καλά;

Φιλιά,
Ο.

υγ. παρντόν, για την ολίγον άθλια σελιδοποίηση.

blog -schlog

1ον είμαι άυπνη- άρα ας μην έχουμε απαιτήσεις.
2ον με έχει κερδίσει το twitter 
3ον μετανιώνω που υπογράφω επώνυμα - με δεσμεύει απίστευτα. Είχα να γράψω ένα report για τα αφρικάνικα βυζιά κι άντε να το γράψω τώρα. Η ανωνυμία είναι ελευθερία. (ενίοτε και ασυδοσία).

4ον.  Υπερ- καλτιά φωτό. 


Και πολλά είπα.