3-MONTH DEEP SYSTEM SCAN

/DATA: LOADED/
/SCAN: LAUNCH...


1. 
Η κρίση που ζει στην Αθήνα κι ανοίγει υποκατάστημα στη Θεσσαλονίκη και τις άλλες μεγάλες πόλεις...δεν έχει φτάσει στη Σαμοθράκη-σαφέστατα και υπάρχει ένα "κλίμα", αλλά ακόμη ξυπνάς το πρωί και νιώθεις ότι τα περισσότερα πράγματα περνάν από το χέρι κι όχι το πορτοφόλι σου.


2.
 Λεφτά ξοδεύεις κάτι σαν... 200€ το μήνα. Βενζίνες και σούπερ μάρκετ. Ψυχαγωγία άμεσα συνδεδεμένη με τη φύση, άρα με το σώμα. Δε θα βοηθήσει η οικονομική σου κατάσταση να ανεβείς στο βουνό, πόδια θέλει. 


3. 
Άνθρωποι, όπως παντού, διαφορετικών τύπων και χαρακτήρα. Συνολικά, πιο σκληραγωγημένοι και πιο άμεσοι. 


4.
 Άγχος- ανύπαρκτο.


5.
 Χρόνος- για όλα.


6. 
Ανασφάλεια- το έκτακτο περιστατικό υγείας. 


/SCAN: COMPLETED--- 


Press "CONTINUE" to move on with your life, or "UNDO" to bring back initial settings >/δουλειά γραφείου- θεσσαλονίκη- κίνηση- λεφτάααα- ασφυξία/<


C O N T I N U E . . .

Προειδοποίηση- Ανακοίνωση για επικείμενα μέτρα

ΜΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ???

Τι γκρίνια! 
Τι μιζέρια!
10.000.000 drama queens μαζεμένες σε μια μικρούλα χώρα, ψάχνουν εναγωνίως κάποιον άλλο για να του αποδώσουν την κόλασή τους. 
"Ποτέ δε φταίω εγώ", μοιάζει να είναι η συλλογική μας σκέψη και σε κάθε θέμα προσαρμόζεται ανάλογα.
Άνοιξαν τα σχολεία σήμερα. Και τα βλαστάρια μας δεν έχουν βιβλία. "Ω! ΤΙ ΤΡΑΓΩΔΙΑ! Πώς τολμάν να μας περιπαίζουν έτσι, αυτό, το παλιοκράτος φταίει, η κυβέρνηση δεν νοιάζεται μπλα μπλα μπλα μπλα!" 
Αν ακούσω άλλη μια τέτοια μπούρδα, ειλικρινά φοβάμαι ότι μπορεί να κάνω εμετό από τα αυτιά. 
Τα βιβλία που κάθε χρόνο ΚΑΙΓΟΝΤΑΙ την τελευταία μέρα του σχολείου, ξαφνικά είναι τα εκ των ων ουκ άνευ, τα βιβλία που τόσο από την πλειονότητα των μαθητών, όσο και των γονέων είναι τελείως απαξιωμένα και χρόνια τώρα θεωρούνται ελλιπέστατα, ξαφνικά ΜΑΣ ΚΑΙΝΕ.
Ποιό από τα ζώα που είχαν να κάνουν δηλώσεις για το θέμα, μπήκε στον κόπο να δει τη σελίδα του ΥΠ. Παιδείας http://digitalschool.minedu.gov.gr/ στην οποία υπάρχουν ψηφιοποιημένα όλα τα συγγράματα Δημοτικού, Γυμνασίου και Λυκείου;


Ως άνθρωπος με πτυχίο και μεταπτυχιακό εκπαιδευτικού χαρακτήρα, ως επιτυχούσα (μη διοριστέα) στον ΑΣΕΠ, με άδεια διδασκαλίας από το 1998, ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ ΤΙ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΙΛΙΚΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑ, ούτε γιατί ο κάθε ηλίθιος παρουσιάζει ως τόσο σημαντικό κάτι που ο κάθε καθηγητής που σέβεται τον εαυτό και τη δουλειά του θεωρεί απλώς ένα καλό συμπλήρωμα.


(Όταν το 2000 βρέθηκα με υποτροφία στην Όλλανδία στο πλαίσιο του πτυχίου μου, πήγα με το πάσο μου να παραλάβω τα συγγράματα του εξαμήνου. Η υπάλληλος, ελαφρώς σοκαρισμένη, μου εξήγησε ότι τα συγγράματα ή τα αγοράζεις - κάτι σαν 150€ το βιβλίο- ή τα κατεβάζεις από το ιντερνετ, στη σχετική σελίδα του Πανεπιστημίου. Εγώ, εντελώς σοκαρισμένη, της εξήγησα πως στην Ελλάδα,  τα συγγράματα διανέμονται δωρεάν. "Oh", she said "i guess that works for you"- guess being the keyword). 

Σήμερα συνειδητοποίησα

οτι όσο έτοιμος-η κι αν είσαι για μια αλλαγή, όσο αποφασισμένος-η, οι πιθανότητες είναι πως δε θα σου φανεί καθόλου εύκολο να αποχωριστείς την προηγούμενη ζωή σου. Εδώ από μια μίζερη σχέση χωρίζεις και το παιδεύεις πόσο καιρό. 
Έχω προσγειωθεί λίγο ανώμαλα σε μια καθημερινότητα tagged "στόκος, γύψος, κούφωματα, δοκάρια, λάδια εμποτισμού, ριπολίνη, τριβείο, γυαλόχαρτο, τσιμέντο, φτυάρι" και άλλα ανάλογα.
 Είναι δύσκολο να έχεις μάθει να ξυπνάς και πριν το καταλάβεις να είσαι στη δουλειά- ένα περιβάλλον συνήθως δημιουργικό, πολιτισμένο, να κάνεις το τσαγάκι σου και να κάθεσαι στον υπολογιστή και στο τηλέφωνο για ένα δεκάωρο και -τσουπ- να βρίσκεσαι σε ένα χώρο που δεν έχεις θεμέλια πρέπει τώρα να τα ρίξεις with your own two hands. 
Μετά από δεκαπέντε χρόνια γραφείου, τώρα εργοτάξιο και κτήμα.
Είκοσι χρόνια προσεγμένης γκαρνταρόμπας και τώρα κυρίως γαλότσες και overalls.
Τριάντα χρόνια στην καρδιά των πόλεων και τώρα πέντε χιλιόμετρα από την κοντινότερη κουκίδα στο χάρτη που περιλαμβάνει την καταπληκτική κουκίδα που λέγεται Σαμοθράκη.
Από τα σοβαρότερα, μέχρι τα ευκολότερα, δεν είναι εύκολο.
But it feels right. 

Radio O. _ Reαλητεί(α) TV

Δύο τηλεπαιχνίδια θα κάνουν πρεμιέρα φέτος στην Ολλανδική τηλεόραση, η οποία, υπενθυμίζω, έχει φροντίσει για την επιμελή παραγωγή σειράς εκτρωμάτων με σημείο εκκίνησης το Big Brother, το 1999.

-         Στο πρώτο reality entitled “How Dutch are you?” θα συμμετέχουν πέντε… μετανάστες οι οποίοι είναι υποψήφιοι για … απέλαση. Θα διαγωνιστούν σε ερωτήσεις με θέμα την ολλανδική κουλτούρα, γλώσσα, καθημερινή ζωή. Ο νικητής θα κερδίσει- μαζί με την απέλαση που άλλωστε και οι πέντε έχουν στο τσεπάκι- 4,000€ για την…καινούρια του ζωή.

-         Στο δεύτερο reality, entitled “Someone’s Got to Go” μια ομάδα συν«αδέλφων» που εργάζονται ως ομάδα σε μια εταιρεία, θα επιλέξουν –μιας και οι απολύσεις είναι υποχρεωτικό μέτρο- ποιος υπάλληλος θα απολυθεί.

Πηγή: Reuters

(όχι, για να μη νομίζετε ότι τα φουσκώνω)

Ένα θαύμα που λέγεται....

ΝΕΡΟ!
Πάνε κάποια χρόνια που ένας φίλος μου μίλησε για το πείραμα ενός Γιαπωνέζου ερευνητή, που δεν έμοιαζε με κανένα άλλο που είχα ακούσει. Ο κύριος Μασαρου Εμότο, συγκέντρωσε μικροποσότητες νερού από διαφορετικά σημεία και τα κατέψυξε. Στη συνέχεια, με έναν κατάλληλο για μικροσκοπικές λήψεις φακό, φωτογράφισε τους κρυστάλλους που κάθε δείγμα σχημάτιζε. Προς μεγάλη έκπληξή μου, το νερό διαμορφώνει διαφορετικούς σχηματισμούς που ποικίλλουν ανάλογα με την καθαρότητά του, τη ... μουσική που ακούγεται στο χώρο, ή τις λέξεις που επιλέγεις να του προβάλεις. Έτσι, αν - ας πούμε- ζεις στη Θεσσαλονίκη (δε μπαίνω καν στον κόπο να μιλήσω για το δίκτυο υδροδότησης και την κατάσταση των σωληνώσεων), ακούς heavy metal και έχεις ένα τεράστιο poster που γράφει "Σε σιχαίνομαι", η φωτογραφία του νερού θα μοιάζει σαν μπύρα παρατημένη σε ένα τραπεζάκι στο Μεξικό για τρεις μέρες- αν πάλι το νερό περιστοιχίζεται από αρμονικούς ήχους και μελωδικά συναισθήματα, τότε οι κρύσταλλοί του μοιάζουν με πανέμορφες παλιοκαιρίσιες νιφάδες χιονιού. 
Τα γράφει λίγο πιο αναλυτικά εδώ. 
Ισχύει...;
Στ' αλήθεια;

το χρονικό μιας προαναγγελθείσας φυγής

Έφυγα από τη Θεσσαλονίκη, "γιατί η Θεσσαλονίκη είναι χωριό" και πήγα στην Αθήνα. Έφυγα από την Αθήνα γιατί "είναι μια μεγαλούπολη που σε συνθλίβει". Πέρασα μια βόλτα από την Αμοργό- έφυγα "α, πα, πα! Μα να ζεις σε άνυδρο μέρος;!", πετάχτηκα μέχρι την Αθήνα ξανά- το ίδιο χάλι- τσουπ, ένα καλοκαίρι στην Αρκαδία- δε συνεννοούμαι με αυτούς τους ανθρώπους- έφυγα. "Τελικά μάλλον φταίει η χώρα"- κι αποχώρησα για ένα μικρό κομμάτι σπουδών στην Ολλανδία. "Πάρτε αυτά τα ελαφρά αντικαταθλιπτικά, τα λέμε χάπια του ήλιου, τα χορηγούμε κυρίως σε φοιτητές που προέρχονται από τη Μεσόγειο και είναι συνηθισμένοι σε παρατεταμένη ηλιοφάνεια", μου εξηγεί ο γιατρός της ολλανδικής πανεπιστημιακής κλινικής, όταν τον επισκέπτομαι μετά από τρεις μήνες πιστεύοντας πως το δέρμα μου... πρασινίζει. "Δρόμο", σκέφτομαι μόλις ακούω τη λέξη αντικαταθλιπτικά. "Σιγά μη χαπακώνομαι για να υπάρχω", συνειδητοποίησα και μόλις τελείωσα τις υποχρεώσεις μου, μάζεψα τα πραγματάκια μου και γύρισα πίσω στη χώρα που το δέρμα μου μοιάζει σε χρώμα με του σταριού κι όχι με του κροκόδειλου.

Αλλά τα πράγματα δεν πήγαν διαφορετικά.

Έφταιγαν όλα και όλοι. Και κάπως έτσι οδηγήθηκα στο συμπέρασμα πως έφταιγα εγώ. Είχα κάνει τη ζωή μου παράλογα δύσκολη και έμοιαζε αδύνατον να την απλοποιήσω. Ήμουν καταδικασμένη να ζω σε πόλη, να μετακινούμαι με αυτοκίνητο, να έχω καταναλωτικές επιθυμίες δυσανάλογες με τις απολαβές μου, να εισπνέω καυσαέριο, να πίνω ελλεεινό νερό, να ακούω γκρίνιες για το σκυλί μου, να κολλάω στην κίνηση για να πάω στη θάλασσα, να κάνω δουλειές που έχουν ένα prestige και ελάχιστη -αν όχι καταστροφική - ουσία.

Δεν ισχυρίζομαι ότι ήταν εύκολο αλλά μηδένισα.

Διέγραψα την έννοια της βολής, της μονιμότητας, της σύμβασης, της καταγωγής κι ό,τι άλλο με σκότωνε κι αποφάσισα να μαζέψω όλες τις δυνάμεις μου για να φύγω.

Το μέρος είχε βρεθεί τυχαία- αν και τίποτα δεν είναι τυχαίο: ένα μικρό ακριτικό νησάκι, με λιγότερους από 2,οοο κατοίκους, μηδενική κοσμική ζωή το χειμώνα και περιορισμένη το καλοκαίρι, ψηλά βουνά (την ψηλότερη κορυφή του Αιγαίου), νόστιμο νερό και πεντακάθαρη θάλασσα. (ανήκει δε στο 0,1% για το οποίο καμία εταιρεία κινητής τηλεφωνίας δε εγγυάται κάλυψη!)

Είναι μια καινούρια αρχή και ο λόγος που σπάω την μακροχρόνια μπλογκική σιωπή μου είναι για να σας καταστήσω κοινωνούς αυτού του πειράματος που για μένα μόλις ξεκινά.

Ταπεινά δική σας,

Ο.